از مزایای نوشتن و نوشتاردرمانی

بسیاری از کسانی که تجربه نوشتن را دارند، حتا بدون داشتن تخصص در زمینه نوشتاردرمانی به مزایای بی شمار آن پی برده اند و آن را تجربه کرده اند.

نوشتن و روی کاغذ آوردن افکار و احساسات در درجه اول باعث تخلیه هیجانی، آرامش یافتن و دستیابی به نظم فکری است.

مسائل شناور و پراکنده در ذهن، وقتی روی کاغذ می آیند ملموس تر و قابل کنترل تر می شوند و فرد به جای این که اسیر آنها باشد، می تواند خودش آنها را مدیریت کند. نوشتن فضای ذهن را از ابهام و گنگی عاری می کند، باعث بسته شدن پرونده های باز می شود و در نتیجه می توانیم شفاف تر فکر کنیم.

برای کسانی که به هر دلیل به مشاور یا راهنمای خوب دسترسی ندارند، نوشتن می تواند ابزاری همیشه در دسترس باشد تا با آن درددل کنند، مسائل خود را در میان بگذارند و یا به کمک نوشتن به تصمیم گیری برسند. اغلب اوقات نوشتن راحت ترین راه پیش روی افرادی است که به راهنمایی یا درددل نیاز دارند. بر خلاف گفتگوهای بین فردی، هنگام نوشتن می توان موضوعی را بارها و بارها تکرار کرد و آزادانه درباره هر چیزی نوشت.

علاوه بر این، نگه داشتن نوشته ها و مرور آنها در بازه های زمانی طولانی تر منبعی ارزشمند برای خودشناسی و کشف الگوهای تکراری در زندگی در اختیار ما قرار می دهد. روزانه نویسی یکی از تکنیک های مناسب برای کشف الگوها و شناخت خود است.

بسیاری اوقات نوشته های آزاد ما را به بینش های تازه ای درباره خود و محتوای ناخودآگاه مان می رساند که این نیز به شناخت عمیق تر خودمان کمک می کند.

بیشتر متخصصان نوشتاردرمانی، خودشان نوشتن و آثار آن را تجربه کرده اند. جیمز پنه بیکر، پدر نوشتاردرمانی، از جمله این افراد است که می گوید وقتی در زندگی دچار مشکلی می شد درباره آن می نوشت، و این نوشتن باعث می شد بهتر بتواند مشکلات را حل کند.

پنه بیکر معتقد است نوشتن طی مکانیسم های مختلفی باعث پردازش شدن مسائلی می شود که در ذهن ما وجود دارد.

پردازش مسائل، آنها را برای ما حل می کند و به این صورت، پرونده آنها در ذهن ما بسته می شود. او به ارتباط بین کلام و ذهن بسیار علاقمند است و تحقیقات بسیاری را نیز درباره پردازش نوشتارها و پی بردن به ویژگی های افراد بر اساس نوشته هایشان انجام داده است. به باور پنه بیکر،

خود فرایند نوشتن ذهنیات به صورت کلمات، آثار قابل توجهی بر ذهن و روان افراد دارد.

با تمام اینها، نوشتن همیشه هم خوب نیست. این کار باید با احتیاط کامل انجام شود، چون در شرایطی ممکن است حال ما را بدتر و اوضاع را وخیم کند. در این مورد در مقاله دیگری مفصل توضیح خواهم داد.

نوشته شده توسط: زینب شاهدی

مشاور روانشناسی و نوشتاردرمانگر